Heb iets ontdekt, of eigenlijk: beseft. Als je tijdens het dieet hardop zegt (of denkt): nee, ik kan/moet geen pizza eten want... ik doe aan de lijn. Of: Oh ik kan het toetje echt niet weerstaan. Nog een: ik zou het eigenlijk niet moeten doen, maar... En de topper: vanavond moet ik gaan sporten.

Dat werkt dus niet. Want tussen de regels door klinkt het excuus alweer. Maar ik had zo'n trek. Maar je collega is jarig. Maar het is vakantie. Maar het ziet er zo lekker uit. Maar ik ben zielig. Ha.

Wat je beter kan doen, is doen 'alsof' het gewoon al allemaal zo IS. Een feit. Nee ik eet dit niet. Heb mijn eetpatroon veranderd. Ja ik sport tegenwoordig! Fantastisch. Ben echt fan van mijn nieuwe leven. Bleeeh nee chocolade. Heb je niet een appel voor me?

De psychologie van taal. Dat je er zelf in gaat geloven.

In het Engels is er een spreekwoord: Don't should yourself. Goed he. Je doet t of je doet t niet, maar iets wat je doet omdat het 'zou moeten'... dat wordt niks.

Elke week een kilo minder, dan gaat ie lekker zou ik zeggen. Langzaam maar zeker. En dan zou het ook makkelijker moeten zijn om die verloren kilo's eraf te houden, wanneer het 'streefgewicht' eenmaal is bereikt.

Vandaag las ik over het onderzoek van een Duitse universiteit, die concluderen dat je minimaal een uur per dag moet (blijven ) bewegen om op gewicht te blijven. Niks de teugels laten vieren, dus! En ook niet een klein beetje. De uitkomst van het onderzoek verbaast me niet echt. Het betekent eigenlijk dat het jojo-effect zo ongeveer onvermijdelijk is. Dat is dus geen nieuws om vrolijk van te worden. Niet voor niets is een dieet volgen een korte termijn oplossing, en een nieuwe levensstijl aangaan werkt voor de lange termijn.

Nog steeds niet helemaal beter. Geen kans om uit te zieken. Kent iemand dat? Voel me dus niet goed want ik ben bekaf en kan me niet goed concentreren op werk. En wordt daar chagerijnig van. Tja dat is de update. Het positieve van de zaak is dat mijn eetlust niet of nauwelijks aanwezig is dezer dagen. Heb geen koffie en alcohol gedronken, veel vitaminen en veel geslapen. Nu nog wat energie erbij! Gelukkig is het weer weekend! De zon schijnt, het is heerlijk herfstweer. Apart hoor, het was nog 31 graden deze week en echt fantastisch. Maar de kalender zegt ‘winter’ (herfst kennen ze niet echt qua term) en dus lopen mensen met laarzen en coltruien. Nou ik houd mijn slippers aan zolang het kan!

Al zeg ik het zelf, deze week ben ik erg goed bezig geweest. Dinsdag en gisteren na het werk een uur gelopen! Hardlopen kun je het niet noemen, daarvoor ben ik nog steeds te ongeoefend. Joggen komt meer in de richting qua term, maar dat woord hoor ik niemand meer gebruiken. Hoe komt dat eigenlijk? Hardlopen is een beter, no nonsense woord. Rennen is ook een goede. Past beter bij fitheid. Maar ja, de slome kadans die (vind ik) in het woord joggen zit, past zeker weten beter bij wat ik doe. Ik weet dat over een poosje, sneller dan ik denk, het woord hardlopen van toepassing zal zijn. En daar heb ik nu al zin in. Tegen die tijd ben ik ongetwijfeld gewend aan mijn loopafspraak om 18 uur. Nu zit ik daar de hele dag naar toe te leven. Soort zenuwachtigheid. Niet normaal ha! Maar alles went, daar ga ik dan maar van uit.