Op 21 januari had ik een kort berichtje geplaatst. Nog twee dagen voor DE datum, meldde ik toen. Maar zoals dat een echte hoogzwangere wel meer overkomt, heb ik iets niet goed gedaan en kan ik mijn berichtje nergens meer terugvinden. En nu is het inmiddels 3 februari. Vrijdag aanstaande ben ik 42 weken zwanger, dus 2 weken over DE datum. Na een ware griepgolf in de familie en een uitgelopen verbouwing is nu de rust toch redelijk weergekeerd hier in huis. Maar die kleine vertikt het om te komen! Gisteren bij de verloskundige geweest die mij op weg wilde helpen door te strippen. Dat heb ik wel gevoeld zeg! En even leek het of het op gang zou komen. Maar vanochtend werd ik nog gewoon zwanger wakker. Vandaag naar het ziekenhuis geweest voor een hartfilmpje en een echo. Alles nog prima in orde, dus we mogen verder afwachten. En natuurlijk hoop ik dat de natuur zijn werk doet en dat de bevalling vanzelf op gang komt. Maar wel afgesproken dat we donderdag weer voor een CTG en echo gaan en dat we dan de inleiding gaan plannen. Als het aan mij ligt wordt dat uiterlijk vrijdag. Dan ben ik wel klaar met wachten en wordt het echt een keer tijd...

Overmorgen, vrijdag 23 januari. Dat is DE datum die al maandenlang in ons hoofd zit, in agenda's staat, meegenomen wordt in planningen. Bij alles wat ik doe denk ik: dit kan de laatste keer zijn voordat die kleine komt, voordat we met z'n vieren zijn. Zou ik nu echt voor de laatste keer naar de winkel op de hoek gelopen zijn om een idiote voorraad toiletartikelen in te slaan, zodat iedereen ruim voorzien is als ik straks lig bij te komen? Zou dit de laatste was zijn en hebben we dan genoeg schoon goed voor een tijdje? In ieder geval wel de laatste keer zwangerschapsyoga gisteravond. Toch spannend om elkaar succes te wensen en te weten dat we elkaar pas weer zien met de baby's erbij, ergens in maart. Maar nog steeds niet de laatste dag van het geklus in huis, al begint het nu ergens op te lijken. Eigenlijk nergens de laatste dag van. Iedere ochtend blijkt alles nog bij het oude te zijn: nog steeds een dikke buik, weer de deurbel en een klusser op de stoep, toch weer een to-do-lijstje voor weer een nieuwe dag van wachten. De kleine trappelt vrolijk in de buik en lijkt het daar nog prima te vinden. Maar wanneer zullen we jou nou eens zien? En is het dan toch eindelijk de eerste dag van een hele nieuwe periode?

Vandaag nog precies 2 weken tot de uitgerekende datum: 23 januari. Of iets later, net als Bram. Maar vanaf nu kan het elk moment gebeuren. En dat is toch weer heel erg spannend! Misschien nog wel spannender dan bij Bram. Toen wist ik niet wat me te wachten stond en liet ik het maar over me heen komen. Maar bij Bram liep alles ook zo soepel en het was zo'n mooie, rustige zondagochtend. En zo'n lieve kraamhulp die ons hielp de eerste stappen als ouders te zetten. Dan ga je toch bepaalde verwachtingen krijgen. Wat zou het super zijn als het weer zo vlot zou gaan. Aan de ene kant een goed teken als het zo goed gaat dat je gewoon thuis kunt bevallen, aan de andere kant willen we ook wel weer graag naar het ziekenhuis. Het zekere voor het onzekere. Alles bij de hand. Deze tweede moet en zal nu echt veilig en gezond ter wereld komen. Spannend tot het laatste moment...we wachten het af...

Op de valreep van 2008 nog even een berichtje. Bijna 2009! Het jaar waarin eindelijk nummer twee zal worden geboren, werknaam Treeske. Nog steeds niet alles klaar in huis, maar er komt schot in. Net als in dat meiske van ons. Ik hou me braaf aan mijn dieet. Maar een oliebol mag, heeft de gynaecoloog gezegd bij de laatste groeiecho. En dat we er maar mooie feestdagen van moesten gaan maken, want dat die kleine het gewoon netjes gemiddeld doet en dat we ons vooral nergens zorgen over hoeven te maken. Nou, dat laten we ons geen tweede keer zeggen! Dus nu zijn we klaar voor het nieuwe jaar, laat maar komen. Vanavond nog even geen champagne. Maar die gaat wel meteen open zodra ik Treeske gezond en wel op de wereld heb gezet. Voor iedereen een heel goed, gezond en gelukkig 2009!!!

Het lijkt wel of er alleen maar lijstjes bijkomen met dingen die nog gedaan moeten worden. Afstrepen lukt nog niet echt. Terwijl we toch echt bijna de kamer van Bram nodig hebben voor die kleine. En Bram dus nog moet gaan wennen op zijn nieuwe kamer, een etage hoger. We zijn al een jaar bezig met het opknappen van de tweede etage. Zou toch af moeten kunnen zijn, zou je denken. Maar toch nog maar het hele trapgat en de gang laten stuken, van boven tot beneden, voordat overal de nieuwe vloerbedekking komt. En minder dan 6 weken voordat die kleine komt, moet ook de badkamer op de eerste etage nog worden verbouwd. Tja, of dat allemaal echt moet blijft altijd de vraag. Maar dit is waarschijnlijk de stok achter de deur die wij nodig hebben om even de vaart erin te gooien. Straks met twee kids komt er nog minder van opknappen. En met een huis uit 1910 zal er altijd wat te klussen blijven!